خاطرات من

در سال های نه چندان دور مراسم چیدن انگور و دوشاب پزی با تشریفات خاصی برگزار می شد .در شهر من باغات به دوقسمت تقسیم میشد یوخاره باغلر وایشاغه باغلر . معمولاً هر باغدار قبل از اقدام به چیدن انگور اقوام و نزدیکان خود را خبر می کرد .وبا هم شروع چیدن انگورها می د هر ی کیسه ایی به دور کمر خود می بست تا انگورهای چیده شده را داخل ان بریزد.انگورهای چیده شده با دقت زیاد درون سبدهای مخصوص بافته شده از ترکه های بید .به گونه ای قرار داده می شد که از زمین ریختن حتی یک حبه انگور جلوگیری میشد .پس از حمل انگور به منزل خانواده اقدام به له انگورها درون چاله ای مخصوص کرده که به ان چرز گفته می شدو شیره به دست آمده را پس از عبور دادن از صافی های مخصوص درون خمره های بزرگ سفالی می ریختند به نام تاغار. بسته به مقدار انگور چیده شده عملیات له در یک روز یا بیشتر انجام می شد چرا که شیره تهیه شده حتماً باید تا فردای آن روز پخته شود . تفاله های حاصله را نیزدرون گونی  می ریختند تا آب آن کاملاً گرفته شود .سپس شیره درون تاغار پس از خنک شدن آماده افزودن خاک سفید است این خاک خاصیت تصفیه کنندگی داشت .. شیره درون تاغار به محض افزودن مقدار مشخصی از خاک به غلیان آمده و اصطلاحاً شروع به بالا آمدن می کرد طوری که اگر شیره بیشتر از حد درون تاغار ریخته شده باشد هنگام غلیان سرریز می شد .بعد از اینکه اب انگور زلال میشد .کاسه کاسه اب زلال را داخل تاغار دیگری می ریختند .صبح زود شیره را درون ظرف بزرگی که در اصطلاح محلی « تیان » گفته می شدمی ریختند و روی اجاق مخصوص قرار می دادند .مراحل پخت ان طولانی بود به مرحله ایی از ان ساره ک میگفتند . ...

اطلاعات

  • مطالب مشابه خاطرات من
  • کلمات کلیدی شیره ,انگور ,تاغار ,مخصوص ,می‌شد ,دوشاب ,درون تاغار ,شیره درون ,انگورهای چیده ,چیدن انگور

آخرین جستجو ها